Wiecie co, chyba pierwszy raz w życiu naprawdę jestem mam wystarczająco silne chęci, żeby w końcu schudnąc. Nie mam w planach żadnej 2-tygodniowej diety cud, po której zwykle nastepuje obżarstwo. Chcę chudnąc (i tak już się dzieje, jak mam nadzieję ) zdrowiej, przez ograniczenie jedzenia, wywalenie ultraniezdrowych rzeczy i więcej ruchu. Ogólnie jestem jakaś taka szczęśliwsza, że może w końcu uda mi się na końcowe lata mojego bycia nastolatką miec ciało, jakie wypada nastolatce.
Tylko jest pewien problem.
Widzicie, od kiedy tylko moje otoczenie szkolne dowiedziało się, że chciałabym schudnąc (a dowiedziało się przez niezwykle wnikliwe obserwacje, bo przecież kto je marchewkę na drugie śniadanie, ten na pewno jest na diecie! ), zaczęły się komentarze.
Miłe oczywiście. Z pozoru.
"Rany, z czego ty się chcesz odchudzic?!" "Przecież wyglądasz normalnie, przestań!" "Ja cię nie rozumiem, przecież z tobą wszystko w porządku!"
Miluśkie prawda?
Tak, tylko widzicie, nie jestem jakąś szcuzpłą laską, która panikuje bo ma jakąś fałdeczkę na brzuchu. Mam już dosyc pielęgniarek piszących mi na czerwono moją wage na bilansach i tego, że takie ubrania, jakie mi sie najbardziej podobają, zwykle nie są produkowane w moim rozmiarze. A nawet jakby były, nie leżałby dobrze na moim wielkim tyłku.
Jestem na drodze do polubienia w końcu swojego ciała, a nagle okazuje się, że jest to conajmniej głupie. I mogłoby mi się wszystkiego odechciec. Ale na szczęście jest ktoś, kto nadal mnie utwierdza w przekonaniu, że powinnam zrzucic kilogramy. Moje lustro I kręgosłup, jak sądzę, też.

Chciałabym więc was tylko grzecznie poprosic, ze jeśli kiedykolwiek z waszego otoczenia mający aż za duże krągłości zada sobie już tego trudu, żeby to zmienic, to nie komentujcie tego w taki sposób. to tylko przygnębia ._.